O mellor da vida son os “pequenos” detalles.

nego a obriga de medrar.                                                         estou en folga.

herbal esence

“Búscase recipiente para pasar arroz”

por unha desas tardes nas que os anos da miña vida se tritritritritriplican.paseino xenial xenial

PD: “oh que bueno hada m..mada!”

—> oh my god!

                                            Sempre nos quedará ParíS

quepaseasemanarapido….

PD: jojo paula eso tamen vai por ti

eu arjono ti arjonas ………

en

cán

ta

me                             

Ás veces é necesario cambiar.

 LK…….LK…….LK…….LK……LK

entroidérrimo!!!

as LascasitaS triunfaron

.::a vida é demasiado CortA para acomplexala::..

somos do clube da galega…..

é curioso pero case nadie se acorda desta canción…..ainda asi é unha das miñas favoritas

PD: e que toñito….eche moito toñito

 Parada frente o miño.suicidio de recordos anclan ponte romana abaixo.Princesa de contos grises.non.princesa de contos oxilados.intimídanme os edificios, eses reinos desencantados.a xente faime sentir mais soa.as cousas non se deben forzar( marieta toma nota ).non é dor.nin tampouco rabia.puro e duro chute de tristura.

e evolucionan, atopan, aman, abáfanse, choran…contráense…..e evolucionan.

bisiesto adicoume o mellor dos momentos.desos que fan medir os momentos que estan por vir.se veñen.

maio ensinoume a  ”sede de amor e llama de desexos”.

non creo nas coincidencias. pero si que o que teña que ser será e que cada cousa ó seu momento.

e estou farta,empachada.preciso “sal de fruta” para a dixestión deste vacio.este vacio que me erupciona polas noites, cando non existen saidas de emerxencia, cando me mira núa e me obliga a sincerarme, cando me desangra a realidade.

e estou farta.e non hai dieta que calme esta oxilada soidade.

“Non serei eu a que se venda por un  puñado de farmacias

pero houbo que falar de min enriba dos ourizos.

Houbo que dilatar pupilas e facer de contención unha palabra bonita.

Eu cheguei aqui para romper promesas coa tranquilidade do éxtase

 e odiar con forza ás nenas que xuran non volver facer certas cousas…”

(LUCIA ALDAO)